in

‘Moeder zijn is voor mij een last’

Natuurlijk houdt Lianne (34) van haar zoontje. Maar als ze heel eerlijk is, had ze hem liever niet gekregen.

Avondritueel
“Elke avond ga ik even bij Tycho kijken als hij slaapt. Dan aai ik hem over zijn wang, druk ik een kus op zijn warrige krullen en fluister ik dat ik van hem hou. Een avondritueel dat waarschijnlijk miljoenen ouders over de hele wereld met hun slapende kinderen hebben. Soms denk ik aan die ouders en dan vraag ik me af: ben ik de enige die zich zo voelt?

Ben ik werkelijk de enige moeder die, als ze naar haar kind kijkt, ook een steek van spijt in haar hart voelt? Ik kan het me haast niet voorstellen. Sterker nog, ik weet inmiddels wel zeker dat ik niet de enige ouder ben die soms denkt dat ze beter geen kind had kunnen krijgen. Maar er openlijk voor uitkomen is nog steeds een groot taboe.”

Een ongelukje
“Een kinderwens heb ik nooit gehad. En toch hield ik zes jaar geleden die positieve zwangerschapstest in mijn hand. Vol ongeloof staarde ik naar de twee streepjes. Ik was gewoon aan de pil en toch was het nu raak. Een ongelukje. Ik ben nooit een type geweest dat kirrend in elke kinderwagen keek. Nooit keek ik met jaloezie naar dikke buiken, nooit gluurde ik in de winkel vertederd naar kleine kleertjes.

Het verlangen om zo’n minimensje op de wereld te zetten? Ik ken het gewoon niet. Mijn vriend daarentegen was wel blij met het nieuws. Ik had verwacht dat Thijs ook in de stress zou schieten. Maar nee, hij reageerde verrassend kalm.

We hadden het nooit concreet over kinderen gehad, en ook hij had het niet echt in de planning liggen. Maar waarom niet, vroeg hij zich lachend af. We waren bijna twee jaar bij elkaar – niet superlang, maar ook niet verontrustend kort. We hadden beiden een goede baan en woonden in een leuk huis. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig om dit kindje een fijn thuis te kunnen bieden. En daar had hij natuurlijk gelijk in.

Bovendien, wat was het alternatief? Een abortus zag ik niet zitten. Dat zou Thijs mij nooit hebben vergeven, en zelf vond ik dat ook wel ver gaan, een leven vernietigen omdat ik wat twijfels had. Ik suste mezelf met het idee dat elke aanstaande moeder weleens bang is en denkt: waar begin ik aan? Dus gaf ik Thijs een dikke kus, en vertelden we een paar weken later het grote nieuws aan de familie.

Lees ook  Vreemde duwt zoon in een tas om hem te kidnappen, maar de vader neemt onmiddellijk wraak

Mijn zwangerschap verliep prima. Geen maagzuur, geen bekkeninstabiliteit, geen bandenpijnen. Ook mijn bevalling verliep volgens het boekje. Toen hij op mijn borst werd gelegd keek ik verwonderd naar zijn mooie mondje, zijn trappelende beentjes en piepkleine handjes met nóg kleinere nageltjes. Die avond in het ziekenhuis, toen Thijs en mijn ouders al naar huis waren, hield ik Tycho in mijn armen en beloofde ik altijd voor hem te zorgen. Een belofte die nog steeds veel voor mij betekent.”

Kort lontje
“Inmiddels is Tycho een vrolijke kleuter. Natuurlijk hou ik van hem, ik ben geen onmens. Ik geniet van Tycho’s slaperige koppie als hij ’s morgens bij ons in het grote bed kruipt, of als hij keihard lacht om zijn eigen kindergrapjes. Maar de initiële twijfels die ik over het moederschap had, zijn nooit verdwenen. Nog steeds denk ik dat ik beter geen moeder had kunnen worden. Het komt erop neer dat ik me gevangen voel in het moederschap. Mijn vrijheid om te gaan en te staan waar ik wil, is altijd erg belangrijk voor mij geweest, en die ben ik nu voor een groot deel kwijt. Ik ben een introvert type en graag op mezelf.

Een beetje lezen, mijmeren, schrijven. Die ruimte heb ik echt nodig, maar Tycho eist mijn aandacht op. Er is een beker omgevallen, hij heeft een knikker in z’n neus geduwd of hij is boos omdat hij geen ijsje krijgt. En is het niet Tycho zelf die iets van mij wil, dan word ik wel in beslag genomen door iets wat hij met zich meebrengt: ik moet formulieren invullen voor school, een traktatie regelen of de buurjongens komen met hem spelen.

Allemaal heel logische dingen, maar ik krijg er een kort lontje van als ik te weinig aan mezelf toekom. En dat reageer ik af op Tycho. Dan snauw ik dat ik niet met hem wil spelen. Op zulke momenten denk ik vooral: laat me met rust. En: ik wíl dit helemaal niet. Ik mis het moeder-gen, vermoed ik. Die verzorgende taken, ik vind er gewoon geen bal aan.”

Lees ook  Roxeanne Hazes gaat 24 jaar terug in de tijd

Lotgenoten
“Soms denk ik dat Tycho een betere moeder verdient. Iemand die geduldiger is, het niet erg vindt om de honderdste snotneus af te vegen en daadwerkelijk met plezier cakejes versiert. Iemand die meer lol en voldoening uit het moederschap haalt, in plaats van het vaak als last te zien. Met Thijs heb ik het nooit over mijn gevoel gehad. Hooguit toen Tycho net geboren was en ik liet vallen dat ik toch wel erg moest wennen aan het moeder zijn. ‘Ach joh, dat heeft iedere kersverse moeder’, riep hij laconiek.

Ik durfde hem niet te zeggen dat dit gevoel bij mij veel dieper zat. Dat ik er toen al van overtuigd was dat ik niet voor het moederen in de wieg ben gelegd. Ook met vriendinnen die moeder zijn heb ik het hier niet over. Ze zouden het niet begrijpen. Tuurlijk vinden zij de gebroken nachten en de continue zorg zwaar, maar ze lijken er op een natuurlijke manier mee te kunnen omgaan.

Er eerlijk voor uitkomen dat je eigenlijk geen kinderen had moeten krijgen, dat doe je niet zomaar. De schaamte is groot. Ik durf het al amper te denken, laat staan het hardop te zeggen. Maar een paar maanden geleden heb ik online in een besloten groep een paar ‘lotgenoten’ ontmoet. Vrouwen die ook worstelen met hun rol als moeder.

Dat ik dus niet de enige moeder ben die dit heel moeilijk vindt, doet me enorm goed. Sinds ik er met anderen over kan praten, voel ik me lichter. Meer begrepen, minder een ‘freak’. Andere moeders verzuchten vaak met weemoed dat het ‘allemaal zo snel gaat’. Ik ben daar juist dankbaar voor. Want ik hoop dat ik lekkerder in mijn vel kom te zitten naarmate Tycho ouder wordt.

Dat hij steeds zelfstandiger wordt en ik hem op een meer gelijkwaardige manier kan steunen en stimuleren. Ik hoop dat het dan leuk is om samen naar de film te gaan ofzo, een goed gesprek met hem te voeren of samen de stad in te lopen. Ik hoop het. Tot die tijd doe ik mijn best om zo goed mogelijk voor hem te zorgen, zoals ik hem na zijn geboorte beloofde.”

Moeder Jessica (35) verdient wekelijks bijna 1.000 euro door te knuffelen

Tienervader sterft onverwacht in zijn slaap. Als mama bevalt, weet ze dat de baby van iemand anders is.