in ,

Deze 14 (!) broers en zussen zijn allemaal nog in leven en samen 1000 jaar oud

Tien meisjes en vier jongens, gemiddeld 71,4 jaar oud. De kinderen van Kees uit Houten en Annie uit Ondiep hebben zin in weer eens een feestje: op 4 maart, klokslag 18.52 uur, proosten ze (digitaal) op hun duizendste verjaardag.

Anneke, Ad, Marina, Wil, Gerda, Joke, Gerard, Corrie, Mieke, Trees, Teja, Bernadette, Frank, Cees. In die volgorde zagen ze het levenslicht. Met haar 80 jaar is Anneke de oudste. Cees is de jongste, hij is 61 jaar.

In haar huis aan de Leidseweg in Utrecht snijdt Mieke – nummer negen in de rij – een punt uit de appeltaart die ze heeft gebakken.

Ze was jarig en mocht 69 kaarsjes uitblazen. ,,Reken maar uit: ik was puber in de jaren 60. Dat waren de jaren van de rock-’n-roll en het opkomende feminisme.

Geen gemakkelijke tijd voor onze streng katholieke ouders. En ik geloof ook dat ik best een lastige puber ben geweest.’’

Broer Cees, met zus Anneke bij Mieke op bezoek: ,,We lopen elkaars deur niet plat. Ik ga ook niet naar alle verjaardagsfeestjes.

Dat zijn er veel te veel. Bij ons ben je gewoon altijd welkom en het is gezellig. Maar kun je een keer niet, dan is het ook goed.’’

Borrelen bij de laptop
Maar op donderdag 4 maart zijn ze wel alle veertien van de partij. Gezond van lijf en leden, gezegend met een nuchtere en positieve kijk op de wereld.

Het kan niet anders of pa en ma hebben die in hun genen gebakken. Mieke: ,,Hoe vaak hoor je dat? We zijn er allemaal nog en we zijn fijn close met elkaar.

We hadden een groot feest willen geven om het te vieren, maar dat kan niet vanwege corona. Daarom wordt het een zoom-feestje. Borrelen bij de laptop.’’

Klokslag 18.52 uur wordt op 4 maart het glas geheven en zetten de broers en zussen Van Rooijen het ‘lang zullen ze leven’ in.

Dat is het exacte moment waarop ze samen duizend jaar oud zijn. Een paar van de knapste koppen in de reeks hebben het tot achter de komma nauwkeurig uitgedokterd, rekening houdend met zelfs het tijdstip op de dag waarop er weer een nieuwe boreling werd toegevoegd aan de kinderschare. Mieke: ,,Een moment om trots op te zijn: onze duizendste verjaardag!’’

Sinaasappel kopen
Wie een familiekroniek wil schrijven over de Van Rooijens, moet daarvoor niet alleen naar het Utrechtse Ondiep.

Lees ook  Laura maakte na gezellige dag een foto van haar kinderen. Toen ze er thuis naar keek, sloeg de angst haar om het hart

Daar groeide moeder Annie van der Wurff op als dochter van een hovenier en groenteboer. Die auteur moet ook naar de monumentale boerderij De Steenen Poort in Houten, waar vader Kees van Rooijen werd geboren.

De twee vonden elkaar in 1937 toen Kees naar de middelbare landbouwschool in Utrecht ging. In een pauze kocht hij een sinaasappel bij groenteboer Van der Wurff.

Daar hielp Annie in de winkel en Kees vroeg haar mee uit. Of dat wel zo’n goed idee was, ging Annie eerst maar eens vragen aan haar oudere zussen. Toen die oordeelden van wel, stemde ze in.

”Het gezinsle­ven was hecht, de opvoeding streng”

Kees’ ouders hadden hem graag boer zien worden en liever nog priester. Hijzelf had in beide geen trek.

Kees wilde de handel in en werd vertegenwoordiger voor de Stichtsche Oliën- en Lijnkoekenfabriek (SOL) in Oog in Al. Die voorzag de boeren van lijnzaadkoeken, krachtvoer voor de beesten.

Kees kende alle katholieke boeren in Utrecht en de regio. De eerste jaren, voor de oorlog, ging hij ze af per fiets.

Directeur van de SOL
Mieke werd niet in Utrecht geboren, maar in Wijk bij Duurstede. ,,Vader wilde carrière maken bij de SOL, maar dat lukte aanvankelijk niet.

Hij heeft toen een tijdje voor een coöperatie in Wijk bij Duurstede gewerkt. Toen hij later toch als directeur van de SOL kon gaan werken, zijn mijn ouders terugverhuisd naar Utrecht, naar de Leidseweg.

Als wij oudere zussen en broers het hebben over onze kindertijd, denken we vooral aan de Leidseweg. Die omgeving is daar het meest mee verbonden.’’

Het gezinsleven was hecht, de opvoeding streng. Zeker in de jaren 50, toen Anneke opgroeide. Voor haar was er weinig rock-’n-roll.

Er was vooral veel kerkgang, kostschool en een berg zware taken in de huishouding. Anneke: ,,In die tijd was het gebruikelijk dat de oudste dochter in een groot gezin ging helpen in de huishouding, maar vader wilde tóch dat ik ging doorleren.

‘Mijn oudste dochter gaat niet de dupe worden van een groot gezin’, vond hij. En zo is het voor ieder van ons geweest: we moesten en we zouden leren.

Thuis kwamen we niks tekort, maar we leefden sober. Hun geld staken onze ouders in het onderwijs voor de kinderen.’’

Streng maar liefdevol
Anneke werd kooklerares, Cees archeoloog, Mieke sloot haar carrière af met een eigen uitvaartonderneming. Ook de elf anderen zijn prima terechtgekomen.

Lees ook  Dé nieuwste zomertrend: Sneakers met hoge hakken – zo lelijk dat niemand ze zou mogen dragen

Mieke: ,,We kunnen goed organiseren, dat hebben we geleerd van onze moeder. Die had voor het hele gezin takenlijstjes en kookte zelf niet vaak.

Dat deden de kinderen. Hoe streng ook, ze was meestal heel liefdevol en ze had veel humor, net als pa trouwens. Dat pik je mooi mee, als kind: die positieve grondhouding, wát er ook gebeurt.’’

”Wij begonnen ook pas later uit te gaan omdat we het als kinderen thuis ook gezellig met elkaar hadden”

Cees: ,,Als je jarig was, was je cadeautje nooit voor jou alleen. Was het een spel, dan zat meteen iedereen ermee aan tafel.

Wij begonnen ook pas later uit te gaan omdat we het als kinderen thuis ook gezellig met elkaar hadden.

Dat we in onze aard conflicten liever mijden, heeft ook met dat grote gezin te maken: met zo veel kinderen op een kluit kon je ruzie soms maar beter ontlopen, al vochten we soms wel als kat en hond.’’

Vanaf 1966 woonden Kees en Annie met het gezin in het vroegere schippersdorpje Vreeswijk, tegenwoordig onderdeel van Nieuwegein.

Cees junior, de hekkensluiter: ,,Mijn ouders hielden van de stad, maar zochten toch de rust op van het dorpse leven.

Ook in Vreeswijk speelde de katholieke kerk een belangrijke rol. Onze ouders hebben het bijvoorbeeld altijd belangrijk gevonden dat we ook voor onze naasten klaarstonden.

Bij ons werden geregeld kinderen geplaatst. Bij hen speelde er thuis iets en dan regelden de pastoor en vader opvang voor een tijdje. Bij ons kon er altijd wel eentje bij.’’

Dansen tot diep in de nacht
Vader Kees werd 74 jaar oud, moeder Annie 96 jaar. Toen ze veertig jaar getrouwd waren, hielden de Van Rooijens hun eerste familieweekend.

Daarvan zijn er nu veertig geweest. Intussen zijn er 28 kleinkinderen en is het 23ste achterkleinkind op komst. Mieke: ,,We huren een heel groot huis en dan geldt: wie er komt, die komt er.

Vroeger dansten, kaartten en dronken we tot diep in de nacht, tegenwoordig liggen we om half één wel op één oor.

Maar een feest is het telkens weer: te mogen vieren dat we elkaar nog steeds hebben en dat we een gewone, fijne en gezellige familie zijn, opgeteld duizend jaar oud.’’

Verbijstering om ‘visvandalisme’: dode vissen achtergelaten op hek bij IJsselmuiden

Windmolen hakt zeearend uit Biesbosch door midden